Op (gaan) staan!

Mijn ouders leerden het me vroeger al: je staat op als een oudere in de bus geen zitplaats heeft. Je staat op uit respect voor iemand die je ontmoet. Je staat op als het volkslied klinkt. Opstaan is een bewuste keuze. Het is in beweging komen.

Naast deze sociale redenen zouden we ook letterlijk vaker moeten opstaan. Steeds duidelijker wordt dat te veel zitten bijdraagt aan allerlei gezondheidsklachten. Als wethouder volksgezondheid was ik onlangs bij een conferentie over vitaliteit. De cijfers liegen er niet om. Gezondheid is deels een geschenk, maar de keuzes die we maken bepalen in grote mate hoe gezond we blijven.

Het goede nieuws? Kleine veranderingen maken verschil. Begin op een dag met één minuut wandelen. Doe er elke dag een minuut bij en na een maand wandel je een half uur. Drink minder frisdrank, meer water. Eet minder snacks, meer fruit. Gelukkig zie ik steeds meer bewustwording, vooral op scholen. Zij staan op voor gezonde keuzes!

Ik zie het ook op andere plekken in de samenleving. Mensen die niet blijven zitten, maar letterlijk en figuurlijk opstaan. Zoals de ouders in Doornspijk die een huttenbouwweek organiseerden, ongeacht hoeveel kinderen er zouden komen: “We gaan het gewoon doen.” Of de initiatiefnemer van het Parkinson Café in Elburg, die met persoonlijke betrokkenheid iets waardevols opzette voor anderen. De organisator van de voorjaarsmarkt in ’t Harde, die spullen opnieuw waarde gaf, anderen blij maakte en er zelf dankbaarheid en voldoening aan overhield. En wat te denken van voetbalvereniging ESC en ’s Heerenloo, die samen opstonden om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt zinvolle dagbesteding te bieden op het sportpark. Prachtige voorbeelden. Initiatieven die onze samenleving versterken.

Wat al deze mensen gemeen hebben? Ze bleven niet zitten. Ze kwamen in actie. Ze durfden het verschil te maken, ook al is dat soms spannend. Maar kijk wat het oplevert: energie, verbinding, betekenis.

Op 29 oktober mogen we ook als land weer opstaan. Dan mogen we stemmen. Mijn advies: sta op, spreek je uit, en ga (als het even kan) lopend naar het stembureau.

Wat Nederland nodig heeft, zie ik terug bij deze lokale “opstandelingen”: geen navelstaarderij, maar oog voor de ander. Niet klagen, maar lef tonen, betrokkenheid en dienstbaarheid. Daar geef ik mijn stem aan.

Anjo Simonse, wethouder