De stille krachten

Ze staan er zelf zelden bij stil, en wij misschien nog minder: de vrijwilligers die al tientallen jaren het uitleenpunt van een bibliotheek draaiende houden. Geen luid applaus bij binnenkomst of bij het sluiten van de deuren. En toch zijn zij er. Week in, week uit. Jaar in, jaar uit. Vaak al langer dan menig boek op de plank. De bibliotheek op de Hoge Enk heeft onlangs een frisse, nieuwe uitstraling gekregen. Als wethouder was ik daar enkele weken geleden en sprak ik mijn grote waardering uit voor de vrijwilligers die dit uitleenpunt draaiende houden.

Voor de dames die vrijwilliger dit uitleenpunt ‘bemannen’ is dit geen vluchtige bezigheid. Het is een stille, trouwe toewijding die groeide door jarenlange inzet. Wat voor de dames ooit begon met een paar uurtjes helpen, werd langzaam een vanzelfsprekend onderdeel van hun leven. Zij kennen de kasten en planken als hun ‘broekzak’. Ze weten welk boek net iets te vaak wordt teruggebracht met ezelsoren. Kennen niet alleen de bezoekers bij naam, maar ook aan hun leesvoorkeur. “Dit boek is vast iets voor u,” zeggen ze dan, met een glimlach die even vertrouwd is als de ruimte zelf.

In een wereld die steeds sneller verandert, zijn deze vrijwilligers gebleven. Ze maakten de overstap mee van kaartcatalogus met stempels naar computer en van de computer naar de zelfscan. Zonder morren, zonder op de voorgrond te treden veerden ze mee met de moderner wordende ontwikkelingen. Hun kracht zit niet in grote woorden, maar in kleine daden: een kort praatje met een vaste bezoeker, geduldig uitleg geven bij de zelfscan, een luisterend oor voor wie even meer nodig heeft dan een boek. Wat deze dames zo bijzonder maakt, is niet alleen de tientallen jaren inzet, maar vooral hun dienende houding. Jarenlang trouw zijn aan een plek betekent dat je medeeigenaar wordt. De bibliotheek is voor hen geen gebouw met boeken, maar een ontmoetingsplek. Een plek waar verhalen samenkomen: op papier én in het echt.

Waardering uitspreken voor deze vrijwilligers, bij het formele moment was voor mij meer dan een dankjewel uitspreken. Het was het erkennen dat hun inzet van onschatbare waarde is. Dat de warmte en waarde van dit uitleenpunt niet alleen uit boeken komt, maar uit mensen. Mensen die bleven, terwijl tijden en omstandigheden veranderden. Mensen die geven, zonder iets terug te verwachten. Want dankzij hen voelt de bibliotheek niet als een instelling, maar als een thuis.

Ik denk dat het goed is, dat we tijd nemen om wat vaker stilstaan bij deze stille krachten. Niet alleen bij jubilea of afscheid, maar gewoon omdat we dat als samenleving zo nodig hebben.

Anjo Simonse, wethouder